Kurşun Kalem Ne ile Temizlenir? Bir Anı, Bir Hikâye
Bir sabah, Kayseri’nin o tipik soğuk, donmuş havasında, pencerenin kenarına vurmuş olan kar taneleriyle meşgulken, odama gözüm ilişti. Masamda, yıllardır kullandığım eski bir kurşun kalem duruyordu. Hani şu silgisi çoktan kaybolmuş, ucu törpülenmiş olan kalemlerden. O kalemle ilgili çok hatıram vardı, bazen gülümsediğim, bazen de içimi burkan. Ama o sabah, her şeyin başladığı o anı düşündüm; “Kurşun kalem ne ile temizlenir?” sorusu, birden bana tüm geçmişimi hatırlatmıştı. İşte bu yazı, o soruyla başladığım bir yolculuğun hikâyesi.
O Eski Okul Günleri
Okul sıralarında, kurşun kalemle yazmak çok başka bir şeydi. Her notun arkasında bir anlam vardı; her yanlışın, her silginin ardında bir keşif. Hani bir zamanlar okuduğum o yazılarda kaybolduğum o anlar vardır, her cümle bir adım, her kelime bir duvar gibi. Ama nedense, bu kurşun kalemi hep biraz fazlasıyla sevmişimdir. En basitinden bir matematik problemini çözerken, yazının silikleşmesi, birden fazla hatalı karalamalar yapmam bana bir tür huzur verir, sanki dünyadan uzaklaşır, sadece o anın içine hapsolurum.
Bir gün, kaybolan silginin yerine eski bir çakmağı koyarak silmeye çalıştım. Kalemin ucu bir halta yaramıyordu ve her çizgiyi silmek için uğraştım. O kadar sinirliyim ki, “Bu kalem ne ile temizlenir?” diye düşündüm. Silgi, kurşun kalemin elinden çıkmış bir dost gibiydi. Ama silgiyi de kaybettiğimi fark edince, bu bana hayatımın en büyük hayal kırıklıklarından birini yaşattı.
Bir Çözüm Arayışı
Hikayenin içinde kaybolmuşken, hemen bir çözüm bulmam gerekti. “Belki de ıslak mendil işe yarar” diye düşündüm. Kalemi yerleştirdiğim masamdan kaldırarak, bir ıslak mendil aldım ve yavaşça silmeye başladım. Ama o mendil, bir türlü o silik kalem izlerini temizlemiyordu. O an fark ettim, kalemin çizdiği izler, tıpkı hayatımda bıraktığı izler gibiydi; hiç bir şeyle silinmezdi. Çünkü her iz, her an, hatıra haline gelmişti ve bir şekilde ona dokunulmuştu.
Hayatın Silinmeyen İzleri
Bir silgiyle silinmeyen izler var, değil mi? Mesela çocukken yaptığın hatalar, gençken unuttuğun sözler… Kalemle yazdığımız her şey, belki de hayatın nasıl geçtiğini anlamadan biriktirdiğimiz anılardır. Ne kadar silmek istesen de, o izler bir şekilde hep kalır. Ve belki de hayatın gerçeği budur: Hiçbir şey, gerçekten tamamen silinemez. O silgi de, ıslak mendil de boşuna. Çünkü o hatalar, hatırlatılacak anılar bırakır. Tıpkı kalemin ucu gibi, hiçbir zaman tam anlamıyla temizlenemez.
O gün, kurşun kalemi silmeye çalışırken fark ettiğim bir şey vardı: bazen sadece kabul etmemiz gerekendir. Kalemle çizilen her hatanın bir anlamı vardır. O hataları silmeye çalışmak, sadece daha derin izler bırakır. O yüzden, kurşun kalemin izlerini silmek yerine, bir yumuşak kağıda yeni bir şeyler yazmayı tercih ettim. Yazdım, çünkü kalemi kullandıkça o hatalarla barıştım. Çünkü sonunda şunu fark ettim: Hayatın silinmeyen izleri, seni sana hatırlatır ve ne kadar silmeye çalışsan da, bu izler hayatında hep bir parça kalır.
İçsel Temizlik
Bir süre sonra, kaybolan silgiler ve ıslak mendillerle uğraşmayı bırakıp, içsel temizliğimi yapmaya karar verdim. O eski kurşun kalemi elimde tutarak, geçmişin silinmeyen izlerine teşekkür ettim. Geçmişin her hatası, her yanlış karalama, beni daha güçlü kıldı. Kimse, en güzel yazılarından önce yaptığı yanlışları silmeye çalışmaz. O yanlışlar, hayatın parçasıdır. Belki de o kalemi temizlemeye çalışmak, kendi hatalarımı silmeye çalışmak gibiydi. Ama bazen, sadece bırakmak gerekendir. Hatalar, senin kim olduğunu gösterir.
Sonuçta…
Kurşun kalem ne ile temizlenir? Belki de hiçbiriyle. Çünkü hayatımızda birçok iz var, silmek istediğimiz ya da silmek zorunda kaldığımız. Ama belki de yapmamız gereken, o izlere dokunarak, onları kabul ederek, onları silmeye çalışmadan yaşamaktır. Kurşun kalemle yazdığın her şeyin izini taşımak, seni sana hatırlatır. Ne silgiler, ne mendiller, hiçbir şey bu izleri silemez. O yüzden, o eski kurşun kalemi hala tutuyorum; çünkü her iz, her hatırlatıcı, bana bir adım daha yaklaşmamı sağladı.